Nederland heeft haar eigen gitaarheld. En nog een bluesman in hart en nieren ook.

Julian Sas is een oorspronkelijk talent en een podiumbeest bij uitstek. Hij heeft dan ook meer dan eens een uitzinnig publiek achtergelaten en daardoor inmiddels een grote schare fans aan zich gebonden. Zijn spel kan keihard en agressief zijn, of bloedstollend ingetogen en er is niemand in Nederland die een boogie kan spelen zoals Sas dat kan. Zich baserend op riffs van John Lee Hooker, Freddy King, Willy Dixon, Memphis Slim en andere bluesgrootheden schrijft Julian de meeste van zijn nummers zelf. 

Gevraagd naar zijn invloeden, antwoordt Sas 'Als ik Jeff Beck hoor begint alles te kriebelen. Hij speelt met zo'n eenvoud en gelijktijdig met zo'n fatanisme. Ongelooflijke klasse. Ook ben ik een echte Jimi Hendrix fan. Hij is echt onovertroffen. Stevie Ray Vaughan vind ik ook een beestachtig goede gitarist, maar het verschil tussen hem en Jimi is dat als je hem iedere avond hoort je maar kleine verschillen waarneemt in zijn spel, terwijl als je Jimi hoort hoe hij dan de ene avond struikelt over zijn snaren en de andere avond zo goed speelt dat je denkt om alles maar te verkopen.'

Live is Julian Sas een belevenis waar menig bluesrock artiest een puntje aan kan zuigen. Zijn gitaarspel is passievol en spectaculair, tevens bezit hij een krachtige, volle stem. Ook de ritme sectie staat z'n mannetje, wat de band compleet maakt. Zo worden Julian's soms grillige improvisaties moeiteloos door de band opgevangen. De ritmesectie bestaat uit Rob Heijne op drums en Tenny Tahamata op bas.